Info o artykule  Szkolenie na temat IDE, część 1: Szczegółowe spojrzenie na podstawy i technologie Stworzono: 6 sierpnia 2002 Autor: Patrick Schmid Tłumacz: Wojciech Grobel Kategoria: Pamięci masowe Podsumowanie: IDE jest najczęściej spotykanym interfejsem wszelkiego rodzaju napędów. W części pierwszej naszej serii wytłumaczymy o co chodzi we wszystkich standardach, przedstawimy historię i wyjaśnimy sposób konfiguracji. Damy również kilka wartościowych wskazówek, które pozwolą wam maksymalnie wykorzystać możliwości waszego twardego dysku. [an error occurred while processing this directive]

Rzut oka na standardy ATA

W kolejnych rozdziałach przedyskutujemy poszczególne stadia rozwoju ATA. Tabela podsumowująca na końcu dostarczy wam szczegółowych informacji.

ATA-1
Jest to matka wszystkich standardów IDE, istnieje od roku 1994. Specyfikacja ta zawiera jeden kanał, za pomocą którego obsługiwane mogą być dwa napędy (master i slave - odpowiednio: nadrzędny i podrzędny). Obsługuje tryby PIO 0, 1 i 2 (programmed I/O - programowe wejście/wyjście), jak również tryby DMA 0, 1, 2 (Direct Memory Access - bezpośredni dostęp do pamięci) i Multiword-DMA 0 (wielosłowowy DMA). Z powodu swojego wieku, ATA-1 nie jest w stanie obsługiwać napędów CD-ROM, gdyż są one oparte na ATAPI (poczynając od ATA-4). Nie pozwala również na tryb blokowy (ang. block mode) zwiększający wydajność, ani na logiczne adresowanie bloków - co skutkuje maksymalną użyteczną pojemnością twardego dysku ograniczoną do 528 MB.

ATA-2
Sprawy po prostu nie posuwały się wystarczająco szybko dla producentów twardych dysków. Właśnie dlatego Seagate (Fast-ATA) i Western Digital (Enhanced IDE) zdecydowali się wziąć je w swoje ręce. Do roku 1996 ANSI dała radę zaadoptować ATA-2 jako "ATA interface with extensions" (interfejs ATA z rozszerzeniami), który zawierał następujące udoskonalenia:

Dodane zostały tryby PIO 3 i 4 oraz Multiword-DMA 1 i 2. Ponadto, specyfikacja ATA-2 pozwała na transmisje blokowe i adresowanie twardych dysków przy użyciu logicznego adresowania bloków (ang. Logical Block Addressing - LBA). W standardzie zawarte zostały również różne rozszerzenia pozwalające na prostą identyfikację napędów co pozwoliło, aby BIOS po raz pierwszy niezależnie wykrywał twardy dysk i wszystkie jego parametry.

To co pozostało, to różne terminy tworzone przez wydziały marketingu.

ATA-3
Ten standard opublikowany został jako X3.298-1997 w roku 1997 i oferował stosunkowo mało udoskonaleń. Dotyczyły one głównie niezawodności szybkich trybów transmisji (Multiword DMA 2 i PIO 4), ponieważ konwencjonalne 40-żyłowe kable IDE często były źródłem błędów. Po raz pierwszy wprowadzona została funkcja aktywnego zwiększania niezawodności: od 1998 SMART (Self-Monitoring Analysis And Reporting Technology - technologia analizy i raportowania automonitoringu) wywołuje autosprawdzanie dysków, a następnie raportuje błędy do BIOS-u.

Standard został oficjalnie zaadoptowany w drodze wyjątku, ze względu na brak szybszych trybów transmisji. Tymczasem wielu producentów zdecydowało się na używanie funkcji takich jak SMART nie produkując jednocześnie sprzętu zgodnego ze specyfikacją ATA-3. Właśnie dlatego wciąż narastały problemy z kompatybilnością.

WSTECZ | DALEJ: Rzut oka na standardy ATA, ciąg dalszy

Spis treści
Wstęp IDE: Gdzie się to wszystko zaczęło Rzut oka na standardy ATA ATAPI: Napędy CD-ROM podłączone Nasycenie pojemnością: Rozszerzenia przerwania 13h i LBA Bezpieczeństwo gwarantowane: SMART Sprawdzenie sprzętu: Odpowiednie kable Podłączanie i konfiguracja: Nie musicie być fachowcem Spojrzenie wstecz na wydajność: od 3.2 do 120 GB Konfiguracja testowa Wyniki testów Podsumowanie: Historia sukcesu