Technologie zapobiegania błędom niedopełnienia bufora
Pierwsza technologia zapobiegająca powstawaniu błędów niedopełnienia bufora (ang. Buffer Under Run-Proof, a z czego wziął się skrót Burn-Proof) została wynaleziona przez Sanyo. Błędy tego typu występują w sytuacji, gdy komputer nie posiada wystarczających zasobów do wysyłania nieprzerwanego strumienia danych do pamięci podręcznej nagrywarki. Ponieważ strumień danych z bufora do głowicy laserowej powinien być stały, przerwanie go może spowodować zatrzymanie procesu wypalania z błędem. Aby uniknąć tego typu problemów, producenci zaczęli zwiększać pamięć podręczną do 4 MB. Konsekwencją rozwoju były dwie rzeczy: komputer musiał być wystarczająco potężny, a w czasie nagrywania nie można było wykonywać żadnej innej pracy, by nie przerwać strumienia danych. W dzisiejszych czasach większość użytkowników chce wykorzystywać swój komputer w czasie nagrywania kompaktów, a następnym krokiem jest uczynienie z tego procesu zupełnie przezroczystego zadania.
By zrozumieć wartość technologii Burn-Proof, wpierw musimy poznać funkcję pamięci podręcznej nagrywarki. Najnowsze nagrywarki wykorzystują jeden z dwóch trybów - P-CAV lub Z-CLV. W momencie startu nagrywania, dane muszą przepływać do nagrywarki nieco szybciej, aniżeli wynosi rzeczywista szybkość nagrywania. Przy nagrywaniu z szybkością 16x, nagrywarka wymaga przepływności rzędu 2.8 MB/s. Jest to wynik prostego iloczynu: 2352 x 75 x 16. Jeden blok ma wielkość 2352 bajtów, sekunda to 75 bloków, a całość musi być pomnożona jeszcze przez 16 - szybkość zapisu. Nie chcąc polegać całkowicie na przepływności szyny IDE w trakcie regularnego przesyłania danych przy tej szybkości, nagrywarki posiadają pamięć podręczną, dzięki której mogą otrzymywać dane przed wysłaniem ich do głowicy zapisującej. Pomaga to dostosować i zrównoważyć wariacje dostępności zasobów komputera. W przypadku konwencjonalnej nagrywarki, jeżeli komputer zapauzuje przez parę sekund, pamięć podręczna zostanie opróżniona, a proces wypalania zostanie przerwany z błędem (16x = 2400 KB/s, co oznacza, że do wystąpienia błędu niedopełnienia bufora wystarczy półtorej sekundy przerwy). Burn-Proof i podobne systemy chronią przed występowaniem tego typu błędów poprzez zatrzymanie procesu nagrywania w momencie przerwy w strumieniu danych do pamięci podręcznej nagrywarki, i wznowieniu go w tym samym miejscu na kompakcie po przywróceniu przesyłu danych. Zabezpiecza to przed zniszczeniem czystego kompaktu i okazuje się bardzo praktyczne podczas szybkiego bezpośredniego kopiowania kompaktów. Wiele czytników CD nie pracuje z większą szybkością niż 16x na początku nośnika, więc technologie, jak Burn-Proof pomagają zrównoważyć tę słabość i w efekcie umożliwić szybkie kopiowanie. Sprawdza się to również w przypadku, gdy źródłowy kompakt został źle nagrany, celowo lub nie. Wiecie, o co mi chodzi.
Teoretycznie, jakość kompaktu nagranego z zastosowaniem technologii Burn-Proof jest taka sama, jak kompaktu nagranego normalnie. Jednakże w miejscu zatrzymania i wznowienia wypalania może pojawić się przerwa, choć nie może być ona większa od 45 µm, w przypadku Burn-Proof 1.0, i nie większa od 1 µm, w przypadku uaktualnionej wersji - pomijalny odstęp, nie mający żadnego efektu na poprawność. Należy zauważyć, że standard Orange Book pozwala na przerwy do 100 µm, wystarczająco duże, aby nagrywarka stworzyła kompakt CD-R zgodny ze standardem. Tutaj właśnie wkraczają producenci toczący bitwę w obronie swoich technologii. Yamaha, która wraz z Oak Technologies opracowała technologię Safe Burn, a także Ricoh ze swoim Just Link, twierdzą, że ich systemy nie tworzą w ogóle żadnych przerw, w przeciwieństwie do Burn-Proof firmy Sanyo. W praktyce, nie można tego stwierdzić na podstawie błędów C1 (najbardziej powszechne i najbardziej widoczne) na kompakcie, więc rozmiar przerw nie ma wielkiego znaczenie podczas szacowania relatywnej wartości tych technologii.
WSTECZ | DALEJ: P-CAV a Z-CLV
 |
| Spis treści | |
|
|
Administrowanie Nokia Intellisync Wireless Email - oszczędności i wygoda