Technologia (Przyszłościowe zakupy)
W ciągu ostatnich kilku lat procesory graficzne wyewoluowały od akceleratorów 3D mogących wykonać z góry określone obliczenia do procesorów, które są do pewnego stopnia programowalne. Pozwoliło to projektantom gier stworzyć nowe efekty 3D, na takiej samej zasadzie na jakiej tworzą jest programiści profesjonalnych programów do renderingu 3D. Aplikacje te używają specjalnych, wewnętrznych programów do tworzenia efektów 3D zwanych shaderami.
W uproszczeniu, shader to określona definicja matematyczna opisująca jakiś efekt. Jeżeli w grze kamień ma np. wyglądać jakby był mokry, można napisać w tym celu odpowiedni shader, który określi efekt połysku, odbić, padającego światła itd. Procesor graficzny korzysta następnie z tego shadera, aby "policzyć" i wyświetlić efekt w czasie rzeczywistym.
Wcześniej próbowano uzyskać taki efekt nakładając na teksturę kamienia drugą teksturę, która składała się z pseudo-odbić, aby stworzyć wrażenie połyskliwości. Nie wyglądało to rzecz jasna zbyt realistycznie. Obecnie można generować bardzo realistyczne efekty. Mówiąc w skrócie, shadery dodają realizmu każdej grze - niestety ze względu na złożoność tematu omówimy ich działanie jedynie pobieżnie.
Jak już wspomnieliśmy wcześniej, wybierając kartę graficzną należy zwrócić baczną uwagę na to, którą generację DirectX obsługuje procesor graficzny. Jest to ważne ze względu na wykorzystanie shaderów - każda kolejna generacja bibliotek DirectX zwiększa stopień złożoności obliczeń, które mogą wykonać shadery. Przejdźmy zatem do omówienia poszczególnych generacji DirectX.
WSTECZ | DALEJ: Generacje DirectX
 |
| Spis treści | |
|
|
Administrowanie Nokia Intellisync Wireless Email - oszczędności i wygoda