Wstęp
Pentium III jest dostępny od około roku, a już został ulepszony: ostatniej jesieni Intel wprowadził procesory z jądrem Coppermine, które mają 256 KB zintegrowanej pamięci cache drugiego poziomu pracującej z pełną szybkością procesora w porównaniu do procesorów z jądrem Katmai, które mają 512 KB zewnętrznej pamięci cache L2 pracującej jedynie z połową szybkości procesora. Ta nowa pamięć cache L2 w architekturze 'Advanced Transfer Cache' została wbudowana w strukturę procesora i ma 256-bitową szynę danych, co stanowi kolejną przewagę nad procesorami Katmai z 64-bitową szyną. Podczas gdy Pentium III z jądrem Katmai nie był w stanie konkurować z Athlonem o tej samej częstotliwości, dzięki nowej, zintegrowanej pamięci podręcznej Coppermine zyskał tyle, iż może się mierzyć z Athlonem. Integracja pamięci cache L2 z procesorem była możliwa jedynie dzięki zastosowaniu technologii 0.18 µm, która zmniejszyła rozmiar jądra procesora tak, że pamięć cache mogła zmieścić się na tym samym układzie. Katmai wytwarzany jest w technologii 0.25 µm.
Teraz, gdy Pentium III nie potrzebuje już zewnętrznych modułów L2 cache, Intel mógł wprowadzić procesor w obudowie socket, która to wersja nazywa się teraz 'FCPGA' czyli 'Flip Chip Pin Grid Array'. Intel chce porzucić produkcję większej, a więc droższej wersji Slot 1, jednak wciąż jesteście w stanie kupić Coppermine'a w obu wersjach. Przyjrzyjmy się wersjom Katmai oraz Coppermine zanim przejdziemy do dokładniejszego omówienia procesorów Coppermine.
DALEJ: Katmai kontra Coppermine
 |
| Spis treści |  |
|
|