Spojrzenie wstecz: Czy DDR zwalnia P4 do szybkości ślimaka?
Strategiczne myślenie jest niezbędne w biznesie, a szczególnie na rynku sprzętu komputerowego, gdzie trzeba dokonywać potężnych inwestycji kapitału na lata przed rozwinięciem pełnej produkcji. Intel jest firmą, która była wielokrotnie krytykowana w ciągu ostatnich dwóch lat za podejmowanie nie zawsze słusznych decyzji strategicznych. Samo podejście nie było złe, ale rynek nie rozwijał się zgodnie z oczekiwaniami strategów marketingowych. Przez ponad dwa lata firma ta usiłowała przekonać niemalże wszystkich producentów PC o wydajności technologii Rambus. Rezultat był taki, że choć początkowo Dell i spółka sprzedawali takie systemy, później znikły one z rynku zastąpione przez produkty o lepszym stosunku wydajności do ceny. Technologia Rambusa nie znalazła szerokiego zastosowania w systemach PC ponieważ była zbyt droga i skończyła w oczach wielu entuzjastów i miłośników technologii jako wielki niewypał.
Patrząc wstecz widać wyraźnie, że Intel zbyt wcześnie wprowadził tę nową technologię pamięci na rynek, co ostatecznie skończyło się wprowadzeniem - niechętnie, jakby firma się zreflektowała po fakcie - obsługi technologii DDR-SDRAM. Pierwotnie, po zarzuceniu produkcji chipsetów 440BX w roku 1999, Intel planował odejście od technologii SDRAM i zastosowanie droższych pamięci. Jeśli zależało by to tej firmy, koniec technologii PC100 (pamięci SDRAM z zegarem 100 MHz) byłby faktem.
Potem mocną pozycję zdobyła technologia PC133 - Intel był bezsilny i poczuł się zmuszony do przedstawienia chipsetu 815. Wszyscy już wiedzą co się stało: interfejs pamięci w układzie Intel 815 był wolniejszy przy pracy ze 100-MHz szyną FSB niż w przypadku poprzednika - układu 440BX. Powodem tego była wyłącznie polityka: ostatecznie należało zachować odpowiedni dystans od układów 820 i 840 opartych na technologii Rambus. Zostało to potwierdzone dwa lata temu za pomocą licznych testów i benchmarków. Gdy na rynku solidną pozycję zdobyła pamięć DDR SDRAM, Intel zmienił zamiary. W najlepszym razie wszystko co firma ta mogła zrobić, to rozpocząć sprzedaż systemów Pentium 4 opartych na chipsecie 845 z pamięcią SDRAM - mimo że ich wydajność okazała się dość kiepska.
Intel jednak osiągnął sukces, jeśli chodzi o masową sprzedaż układów P4, zarówno na rynku korporacyjnym jak i detalicznym. Systemy z P4 i pamięcią DDR RAM nie były sprzedawane bezpośrednio przez firmę Intel do końca ubiegłego roku z powodu umowy z Rambusem. Intel wyplątał się z niej, co pozwoliło mu na produkcję chipsetów wspierających DDR SDRAM. Ale, docierając do sedna, pomijając politykę, trzeba powiedzieć, że okręt flagowy firmy - P4 - wykorzystuje swój pełen potencjał jedynie w połączeniu z pamięcią Rambus.
W zależności od chipsetu istnieje od 10% do 15% różnicy w porównaniu z technologią DDR SDRAM. Z uwagi na dużą moc obliczeniową wielu użytkowników upewnia się czy mniejsza wydajność pamięci DDR SDRAM jest wystarczająca. Jednakże ten podstawowy problem może zostać rozstrzygnięty przez wnikliwą analizę testu Zderzenie tytanów przetaktowywania: Athlon XP 2300+ kontra Pentium 4/3000: podkręcone Pentium 4/3000 jest dobrym przykładem tego, że układ ten w połączeniu z pamięcią DDR oferuje jedynie marginalny wzrost wydajności w porównaniu z ostatnim modelem P4/2200. W każdym razie oczekiwaliśmy o wiele większej wydajności w poszczególnych testach, szczególnie z powodu tego, że szyna FSB i pamięć były taktowane zegarem 138 MHz. Dla porównania, późniejszy test z pamięcią RDRAM pokazał możliwości Pentium 4/2600. Układ ten pokonał Pentium 4/3000 (w systemie z chipsetem 845 i pamięcią DDR SDRAM) w kilku benchmarkach.
DALEJ: Szeregowy Rambus lub równoległe DDR - Dlaczego znowu Rambus?
 |
| Spis treści |  |
|
|